‘t Is toch wel wat, het zo plotse einde van het Franse avontuur van galeriehouder Guy Pieters. Dat de boîte aan de prestigieuze avenue Matignon in Parijs al twee jaar na de opening weer van de hand werd gedaan zal wel vele financiële en andere redenen hebben, maar dat ook de vestiging in Saint-Paul-de-Vence sluit zal menig kunstliefhebber, die het Zuid-Franse stadje ooit bezocht, onaangenaam verrassen. De nieuwe galerie (de oude lag dichter bij het dorp) was een prachtig pand, pal voor de ingang van de beroemde Fondation Maeght met zijn Giacometti's, Miro's en andere toppers, je kon er niet omheen en er liep altijd wel volk.
Guy Pieters wil dus een nieuw samenwerkingsmodel voor galeries invoeren. Anders dan pakweg Larry Gagosian, die overal ter wereld Gagosian-art shops opent, zet hij samenwerkingen op met belangrijke galeries in steden en landen die er toe doen. De fysieke aanwezigheid van de galeriehouder wordt ondergeschikt aan netwerking en globalisering, waarbij het ‘moederhuis' vanuit Sint-Martens-Latem naar believen kunstwerken levert aan de partners die erom vragen.
Guy Pieters is wellicht de bekendste ‘commerçant' in het Belgische galeriewezen en hij komt daar eerlijk voor uit. Wat hij doet is misschien een voorbode van wat de Europese kunsthandel kan gaan betekenen voor de rest van de wereld: kunst uit het ‘oude continent' voor de nieuwe rijken over de hele aardbol.
Met dat idee in het achterhoofd zou het, althans commercieel gezien, dom zijn om in onze contreien nog verder te besparen op kunst. In Nederland is het zoals bekend wel zover, en dat heeft veel met een bepaalde mentaliteit te maken: het Nederlandse kunstbeleid is in handen van onafhankelijke fondsen, commissies en andere regenten, de politiek heeft er zich altijd buiten gehouden, om mogelijke verwijten van bemoeienis en censuur te counteren. Dat heeft geleid tot een ‘onafhankelijke', maar ook gaandeweg verwaande en elitaire kunstopvatting, almaar verder van het ‘klootjesvolk' weg. Tot er sinds Pim Fortuyn een heel nieuwe politieke klasse is opgestaan, die nu zijn gram wil halen en de ‘linkse kunstkerk' onderuit wil halen.
In Vlaanderen is het hele cultuurbeleid veel meer ingebed in het politieke bestel, wat dan ook weer zijn voor- en nadelen heeft (favoritisme, deals, cliëntelisme), maar dan is het toch wel fijn als de minister voor Cultuur, Joke Schauvliege, onlangs zei dat er nu wel genoeg op kunst is bespaard en dat ze geen nieuwe besparingen zal aanvaarden. De volgende dagen en weken worden de preadviezen bekend die de diverse beoordelingscommissies maakten voor de subsidiëring van zovele instellingen en organisaties in het Vlaamse en Brusselse kunstveld. Dan zal het al duidelijker worden welke weg het écht opgaat.
De kunstenaarspagina is dit keer van Kim Le Bruyn. Zij verzamelt en archiveert foto's van kennissen en onbekenden. Deze foto's komen vaak uit familiealbums en vergeten dozen die ze leent om dan in te scannen en opnieuw te fotograferen, waardoor er een nieuw collectief geheel wordt gecreëerd: haar archief.
Kim Le Bruyn: "Met de beelden creëer ik een soort van ‘storyboard' dat van links naar rechts gelezen kan worden, net zoals je in een magazine of een boek tekst kan lezen. De beelden vormen een verhaal zonder verdere uitleg of betekenissen. Tijd, plaats en geheugen zitten vervat in deze beelden maar worden onbelangrijk in dit werk. De beelden worden gefilterd van hun specifieke verleden waardoor de toeschouwer ze zelf opnieuw kan invullen met nieuwe betekenissen."
Marc RUYTERS